Volwassen ADHD-ers, wat voor werk doen jullie?

  • Cissy

    Ben heel benieuwd naar de soorten beroepen waarin jullie werkzaam zijn, hoeveel uur jullie werken, omgaan met drukte/stress en/of klanten, met of zonder medicijnen, bazen hebben die weten om te gaan met ADHD of heb je er geen hinder van op je werk en hoe je bijv. tot dat beroep gekomen bent.

    Ikzelf heb sinds mijn 18e een Wajong uitkering en een paar baantjes gehad die ik niet kon volhouden.

    Ik raakte helemaal op, moest smiddags meteen naar bed als ik thuis kwam, kon niet omgaan met de stress en klanten, last van veel/harde geluiden (concentratie, hoofdpijn) gevoel opgesloten te zitten oa door geen daglicht, geirriteerd/verveeld en kreeg lichamelijke klachten.

    Nou waren dit voornamelijk lichamelijk zware baantjes met veel klantencontact, Dus ik moet gaan uitzoeken wat wel bij mij past, maar vindt het nog niet zo makkelijk.

    Ik ben slim en kan goed leren, neem liever de tijd om iets goed te doen, dan zoveel mogelijk in weinig tijd en kan absoluut niet acteren (klant is koning, vriendelijk blijven en lachen) ben heel eerlijk.

    Het probleem is dat ik eigenlijk niet goed weet wat nou echt m'n interesses zijn en waar ik in uit kan blinken. Ben mezelf een beetje kwijtgeraakt de afgelopen jaren, ook wat betreft ontspanning. Genieten, hoe doe je dat ook alweer?

    Reintegratie bureaus die hierin gespecialiseerd zijn zitten niet bij mij in de buurt en ben afhankelijk van het obv. Zijn er mensen die vanuit het UWV ondersteuning hebben gekregen bijv?

    Heb een test gedaan bij het CWI en de uitslag was een gemiddeld HBO niveau, sommen uitrekenen met tijdsdruk ging iets minder en een hoog analytisch vermogen. De juridische kant kwam het sterkst naar voren qua beroepsgroep.

    Mijn hoogst behaalde diploma is op dit moment VMBO-TL.

  • han-3009@hotmail.com

    hoi cissy

    ik ben zelf 2 jaar geleden gediagnostiseerd met add/adhd en was toen 47!

    mijn oudste dochter, nu 17jr kreeg deze diagnose toen ze ong 14jr was ofschoon ik altijd het gevoel had van, er is iets maar weet niet wat

    je mag best weten dat ik een traantje heb gelaten toen ik er achter kwam, dat ik add heb, gecombineerde type

    alles viel op zijn plaats

    op dit moment ben ik voor het eerst van mijn leben werkeloos/ziektewet, jouw zin dat je je jezelf kwijt bent en niet goeg weet wat je moet doen qua werk, herken ik en vandaar mijn reactie

    mijn advies? even achterover leunen en even wachten maar ondertussen wel alert blijven wat er op je pad komt en hoe het voelt

    addh ers hebben de neiging te snel te veel te willen en komen daar regelmatig mee in de problemen en uiteindelijk wordt je er doodmoe en ongelukkig van

    je hebt zoveel kwaliteiten en ga bij jezelf na, wat maakt mij gelukkig? waar ben ik goed in en wat zijn mijn talenten? ik heb mijzelf jarenlang afgevraag of ik die uberhaupt wel heb en ja iedereen heeft ze

    kijk eens op de site van beroemde mensen met adhd, dan is het met je minderwaardigheids complex zo afgelopen, hahaha

    sterkte en groetjes van hanneke

  • Cissy

    Hoi Hanneke,

    Bedankt voor je reactie.

    Ik had ook al heel lang het gevoel dat er iets was, maar kon er de vinger niet op leggen.

    Toen ik dan uiteindelijk te horen kreeg wat het was, was ik ongelofelijk opgelucht. Dus ik ben niet gek, maar er is een verklaring voor. Wel denk ik nu, hadden ze er maar achter gekomen toen ik jonger was, dan had ik misschien wel de juiste ondersteuning gehad.

    Het is zeker waar wat je zegt over te snel te veel willen. De baantjes die ik heb gehad, daar stortte ik me gewoon in, om me enigzins nuttig te voelen en stiekem ook een beetje voor anderen. Hoe vaak wordt je niet gevraagd, goh wat doe jij zoal? Wat voor werk doe je?

    Ook een paar opleidingen gestart en niet afgemaakt, eentje met stage die ik geregeld had op een nogal heftige plek. Ik kan het, ik kan het.. Ja misschien wel, maar voor hoe lang en wat probeer ik te bewijzen? Iedere afspraak die ik daar had, daar liep ik naartoe met een verschrikkelijk ongemakkelijk gevoel en zag ertegen op om te beginnen.

    Ben er inmiddels wel achter dat ik eerst maar eens goed na moet denken wat mij nou gelukkig maakt en wat mijn kwaliteiten zijn. Door de vele gebeurtenissen in mijn leven, heb ik daar eigenlijk nooit over nagedacht. Meer bezig geweest met overleven.

    M'n psychiater heeft ook het advies gegeven om de tijd te nemen en ook te wennen aan m'n medicijnen. Waarvan ik me nu een beetje begin af te vragen of ik me er wel echt beter door voel, of dat het makkelijker is naar de buitenwereld toe.

  • salsera

    Ik ken 2 volwassen mensen met ADHD. De eene is brandweerman en wil geen medicijnen slikken omdat juist met de ADHD hij zijn vak uitstekend kan uitvoeren! De ander is electricen. En daar is hij erg goed in. Helaas kan jou dat waarschijnlijk niet verder helpen. succes!

  • vincent.vanderzouwen.mhbo@gmail.com

    Hallo mede-ADD/ADHD'ers!

    Ik heet Vincent, ben 25 jaar. Gediagnostiseerd met ADHD op mijn 17de, AD - H - D, ja, ookal heb ik een zeer rustige persoonlijkheid. Ik ben een hevige denker. Mijn gedachten kunnen soms hyperactief zijn… Zo is mij de H is het verhaal verkocht door mijn psychiater. Verleden: 2 basisscholen (vrije school & reguliere basisschool), 2 middelbare scholen (HAVO/VWO brugklas & VMBO-tl jaar 3 + 4), 3 MBO's (Horeca Ondernemer/Manager, Multi-Media Design en Marketing, Communicatie & Journalistiek. Het enige dat ik heb gehaald is mijn VMBO-tl. Vervelend, denk je dan. Ik verloor mijn zelfvertrouwen, werd depressief. Jarenlang heb ik met een angststoornis rondgelopen. Dat kan gebeuren als de hele wereld op een manier ingericht lijkt te zijn, precies zodat jij je er niet in kan ontvouwen. Alle structuren van onderwijs tot organisaties en banen - het werkt meestal niet voor mensen zoals wij. De diagnose, kan op het begin prettig ervaren worden… weten wat er ‘mis’ met je is. Geloof me: dat is het niet. Simpelweg een naam aan iets geven maakt uiteindelijk geen verschil. Het kan zelfs nadelig of schadelijk zijn in sommige gevallen om zo te denken. Zelfsabotage. Acceptatie is niet altijd de goede weg. De balans tussen acceptatie en verandering is namelijk essentieel. “Change what you can't accept, and accept what you can't change.” is mijn motto. Geloof nooit dat je minder bent, of dat er iets mis is met je hersenen. Geloof, dat je anders bent. Een fout in je hersenen? Dat is een gezegde ontworpen door de farmaceutische industrie die geld proberen te verdienen uit onze problemen met de maatschappij. Na een jarenlange zelfstudie, kom ik erachter dat ik niet het probleem ben, maar de maatschappij. Als de maatschappij anders ontworpen was, dan had ik mijzelf WEL goed ontwikkelen. Ligt dan het probleem in mij? Of sluit de structuur en opbouw van onze huidige maatschappij ons uit? Albert Einstein ondervond dezelfde problemen als de meeste ADD'ers in het onderwijs. Denk je dat hij, als hij op zijn 8ste gediagnostiseerd zou zijn met ADD en volgestopt was met psychotropische medicijnen, dat hij als een van de meest briljante mensen op aarde uitgegroeid zou zijn? Ik denk het niet… De medicijnen die worden ontworpen zijn ontoereikend. Veel te gestandaardiseerd zoals zoveel in onze maatschappij. Hoe vervullen wij onze plaats in de maatschappij? Wat voor veranderingen zie jij door de geschiedenis heen in de maatschappij? Zou het zo kunnen zijn dat “de Universele Intelligentie” of “God” een ander soort mens op de aarde brengt, in toenemende mate, om een maatschappelijke transitie, of transformatie te bewerkstelligen? Een benaming als ADHD heeft wellicht een veel grotere en diepere betekenis dan wij met onze huidige “academische intelligentie” kunnen bevatten. Maar IN THE END: hoe (over)leven wij in deze maatschappij? Hoe kunnen wij geluk vinden? Onze plaats in de maatschappij en toch genoeg geld verdienen? Vooralsnog is het een onderwerp van studie voor mij. Misschien KAN het niet in deze maatschappij, en moeten we op zoek naar een alternatief en zit daar onze levensreis. HELP JIJ MEE? Om te beginnen nodig ik je uit het volgende te bekijken als start!

    http://www.youtube.com/watch?v=zDZFcDGpL4U “CHANGING EDUCATION PARADIGMS” by sir Ken Robinson

    http://www.youtube.com/watch?v=l7AWnfFRc7g “The Empathic Civilisation” by bestselling author, political advisor and social and ethical prophet Jeremy Rifkin

    http://www.youtube.com/watch?v=A3oIiH7BLmg&feature=relmfu “The Secret Powers of Time” by Professor Philip Zimbardo

    http://www.youtube.com/watch?v=jepolpObRBM “Total Recall - Ater Tumti” by Matias de Stefano - ‘de spirituele kant van het verhaal’

  • bibi1979

    hallo mede adhd-ers

    Ik wil zeggen dat ik me zeer goed kan verplaatsen in je situatie want ik loop hier al mijn hele leven tegen aan.

    Ik weet pas sinds vorige jaar dat ik adhd heb, ik liep tegen een grote muur aan en was overspannen. Daardoor wilde ik wel eens weten wat er nu aan de hand was met me. want mijn hele leven hoor ik al wat ik fout doe en wat ik moet veranderen als ik een hogere functie zou willen. Ik heb het geluk schijnbaar gehad dat mijn studie mijn passie was want heb sociaal pedagogische werk en sociaal pedagogische hulpverlening af gerond. Buiten mijn adhd ben ik dyslextische en rekenblind vandaar ik via via omwegen mijn doel van hbo-er heb kunnen bereiken. Helaas heb ik hier niet meteen een baan mee kunnen vinden en ben ik eerst als mbo-er begonnen maar mocht wel al snel hbo taken uitvoeren. Ik werk momenteel voor het leger des heils met jongeren die een licht verstandelijke beperking hebben. Ik zit nu in een functie als hbo-er maar had gesolliciteerd naar een functie zorgcoordinator waar ik deze week te horen heb gekregen hier niet goed genoeg voor te zijn. Een andere collega die ik tijdens haar sph opleiding heb opgeleid heeft deze functie gekregen en waarom omdat zij geen adhd heeft. We zijn gelijke van elkaar dezelfde ideeen, het enigste verschil is dat ik impulsief en eerlijk ben wat ik niet onder controlle heb. Mijn teamleider gaf aan dat dat het verschil was en zij daarom deze functie gekregen heeft en ik niet. Je zou toch juist verwachten dat men in de hulpverlening mensen met adhd toch zou kunnen begrijpen en accepteren dat men het net iets op een andere manier doen. Ik werk dus met jongere die adhd hebben en daar zeggen we altijd dat de maatschappij naar je mogelijkheden kijkt en je beperking accepteerd. Boelshit dus. Ook gaf mijn teamleider aan dat als ik mijn impulsiviteit niet onder controlle krijgt nooit een leidinggevende functie zou krijgen. Hallo adhd-er als ik dat toch zou kunnen zou ik dat toch doen. door mijn medicatie ben ik al een stuk rustiger maar kan niet tegen onterechtheid en zeg dan wat ik denk ( wat vaak terrecht is) en dat kan niet in een leidinggevende functie schijnbaar niet.

    Het is toch belachelijk dat we zeggen dat Nederland een zorgstaat is maar mensen die net niet in het hokje passen hebben gewoon pech, o nee wij moeten accepteren dat we niet alles kunnen. Het zou zo moeten zijn dat het niet uitmaakt hoe je werk uitvoert als het maar af komt. Ik denk dat veel mensen kudde dieren zijn en wij eigenlijk uniek zijn omdat we niet allemaal maar braaf ja en amen zeggen. Ik denk dat de maatschappij veel meer gebruik moet maken van mensen zoals wij want wij komen met vernieuwde ideeen en denken niet in hokjes.

    Als ik mijn medicatie niet had gekregen had ik de hbo functie waar ik nu in zit ook niet gekregen dus doordat de maatschappij verwacht dat ik op een bepaalde manier werk, aan de andere kant geven mijn medicatie me wel de rust in mijn hoofd die ik wel nodig heb alleen jammer dat mijn creativiteit daardoor vervaagt.

  • MTV

    Ik weet sinds 2008 dat ik ADD heb, hoewel die H tussen mijn oren woont hoor! Werkzaam in de zorg, voel me redelijk op mijn gemak, maar om nu te zeggen ja dit is het…nee.

    Welke medicatie voor mij gaat werken weet ik niet. Mijn vorige werkgever wist van mijn ADD, mijn huidige werkgever is zo autoritair en perfectionistisch dat ik niet de moed heb dit te zeggen dus zeg ik maar niks. Ik had graag een culturelere kant op gegaan omdat ik weet dat daar mijn kwaliteiten liggen, maar daar kwamen kostenb bij van een dure opleiding en met een concentratieprobleem is die gok te groot.

  • vuurvogeltje

    Toen ik 43 was, leerde ik iemand kennen met ADD, die me uitlegde wat dat inhield, en de puzzelstukjes vielen op z'n plaats. Een jaar later kreeg ik de diagnose ADHD. Ik werd al geholpen in de GGz voor een bipolaire stoornis, die is ontstaan mede door de stemmingswisselingen door ADHD. Ik ben er één geweest van 12 ambachten en 13 ongelukken en heb nu qua (vrijwilligers)werk mijn draai gevonden als ervaringsdeskundige en blogschrijfster. Ik werk projectmatig, heel flexibel en heb als inkomen een WAO uitkering. Mijn hoogst genoten afgeronde opleiding: MBO, hoogst niet afgerond: open universiteit. Vanaf de diagnose heb ik medicatie ingenomen. Dat geeft me meer rust en het is iets makkelijker voor me om structuur in mijn leven aan te brengen. Het is niet “de oplossing”, maar het helpt wel wat.

    In de verhalen hierboven herken ik heel veel. Het naar je werk gaan met dat vreselijk ongemakkelijke gevoel. Mooi weer moeten spelen tegen mensen en dan vreselijk moe worden. Te veel op mijn nek nemen, willen bewijzen dat ik het echt, ja echt, kan! Desondanks veel slechter presteren dan ik in mijn mars heb. Hele mooie van Vincent: de manier waarop maatschappij in elkaar zit, is wat mis is, niet ik. Helemaal mee eens!

    ADHD hoeft geen belemmering te zijn, integendeel, we hebben voordelen op mensen die het niet hebben. Bijvoorbeeld heel snel een oplossing ergens voor kunnen bedenken, rustig worden in noodsituaties (de werking van adrenaline bij een ADHD-er is anders dan bij een ander, denk aan de brandweerman waar salsera het over had), last minute kunnen presteren, spontaan zijn, oprecht en eerlijk, creatief zijn en vooral creatief denken, gevoeligheid. Het wordt niet allemaal als een voordeel gezien door iedereen, maar dat ligt volgens mij aan hoe en wanneer je die eigenschappen toepast. Ik vind dat acceptatie daarvoor wel heel belangrijk is en dat begint bij jezelf.

    Ik werk bij een cliëntenraad en een GGz denktank, met ervaringsdeskundige mensen (ex-cliënten en cliënten dus) die dingen bedenken om de GGz te verbeteren, de ideeën waarmaken, opzetten met de juiste mensen en dan weer loslaten om het volgende project op te pakken. Ideaal voor ADHD-ers. Dus ik voel me daar als een vis in het water ;-) In juni 2013 (we hopen dat we het halen) komt een blad uit, speciaal voor mensen met ADHD en betrokkenen. Ik werk daar ook aan mee. Binnenkort ga ik weer herstelgroepen begeleiden en ik geniet ervan om anderen met ADHD en andere ‘afwijkingen’ te helpen herstellen van de ervaringen in het verleden en een toekomst op te bouwen, een beetje blij te zijn met wat er nu is en wat hij/zij nu heeft. Er is zoveel te doen en ontdekken, te beginnen met jezelf. Supermooi om dat proces in mezelf te ervaren en bij anderen te zien.

  • rotterdan

    Ik ben 35 en heb talloze zorginstellingen doorlopen. Zo'n 15 jaar inmiddels. 4 jaar geleden via justitie bij ‘t dok in rotterdam beland na een vechtpartij. Volgens justie was het nodig dat ik een agressie training moest ondergaan. Tijdens deze behandeling kwam mijn verslavingsgevoeligheid naar boven waar hulp voor werd aangeboden welk ik heb geaccepteerd. Ik ben op mijn 14e begonnen met experimenteren met drugs en heb tot mijn grote spijt z’on beetje alles gebruikt maar xtc, speed, cocäine en marihuana in grote hoeveelheden.weinig mensen wisten van mijn gebruik en diegene die het wisten, wisten nog niet 25% van wat ik allemaal uitspook(te) om mijn geest ( op een verkeerde manier ) in bedwang te houden. mijn beleving heb ik me altijd anders gevoeld. Zeer gevoelig. Nu weet ik dat ik al die drugs heb gebruikt als zelfmedicatie zonder succes natuurlijk. Ik heb een flinke achterstand in mijn geestelijk ontwikkeling opgelopen. Mentaal ben ik een wrak. Altijd weer die teleurstellingen en vedriet als ik weer eens wegvluchtte van mijn werk. In 20 jaar tijd heb ik ongeveer 20 banen gehad. Ik ben nog nooit ontslagen maar ben zelf iedere keer opgestapt. Na een een aantal maanden ben ik op mijn baan uitgekeken om vervolgens na een half jaar het echt zat te zijn. Modder nog een tijdje aan en ga vaak binnen een jaar weg. Ik heb 2 x bijna 2 jaar voor dezelfde werkgever gewerkt maar dat was echt het matje. heb diverse medicatie gebruikt maar veelal zonder succes. Nu na al die jaren is het volgens de specialisten duidelijk adhd/add de gecombineerde variant. Voordat de diagnose officieel was kreeg ik al ritalin voorgeschreven. Ik kan me wel vinden in de diagnose maar wat heeft de behandeling met ritalin verkeerd uitgepakt zeg. Toen ik de werking van ritalin opmerkte werd ik in korte tijd gevangen door deze drugs. De rebounds waren ondraagelijk voor me zodat ik binnen een aantal weken 12 tabletten per dag slikte om vervolgens aan het einde van de dag een enorme rebound ervaarde en vervolgens ieder nacht, heel de nacht tot een uur of 6 wakker lag. Ik kreeg gewoon nu legale drugs die ik in grote hoeveelheden gratis bij de apotheek kan krijgen. Terwijl ik gelijktijdig door dezelfde zorginstelling behandeld word voor mijn verslaving. Gelukkig heb ik zelf snel aan de rem getrokken en ben gestopt met ritalin. Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij met de hulp die ik krijg bij 't dok. Ik neem ze niets kwalijk maar wil wel graag mijn mening geven over ritalin; het is drugs en een hele heftige. Slik het niet zomaar. Ik geloof dat het mensen kan helpen maar het is niet geschikt voor iedereen. Voor mij nooit meer.! Ik wil nog 1000 dingen vertellen maar heb er de puf niet meer voor. Morgen weer een lange dag keihard werken..zat de wereld maar anders in elkaar