Student ADD

  • anoniem01

    Hey, ik deel hoe ik zowat als 20jarige mijn ADD ervaar. Ik ben student en studeer psychologie. Ben tot het besef gekomen enkele maanden geleden tijdens de blok van kerst dat ik dit misschien wel heb. Dit was wanneer ik probeerde te studeren bij mijn vriendin thuis. Toen kwam ADD/ADHD ter sprake als grapje vanwege het veel moeite doen bij het studeren en me dit gewoon niet lukte, om mijn cursus af te krijgen van een vak op een zeer doenbare periode maar ging moeizaam vooruit… . Concentratie was continu ver weg te zoeken in een ruimte met helemaal geen afleidende stimuli, gedachte rushes/dromen tijdens het studeren, mijn tekst oppervlakkig doornemen =10pt(lezen waarvan ik niks van vasthou, dus de tekst meermaals moeten herlezen en dan nog steeds niet goed genoeg doen), ik ben ongestructureerd, plan nooit en doe alles op het laatst. Die eigenschappen variëren/onregelmatig wel, dagen waar het erger is dan andere dagen. En dagen waar ik momenten in heb dat ik me wel goed kan concentreren, zogezegde hyperfocus.Ze hadden dit bij me waarschijnlijk al als kind willen vastleggen. 2 keer heb ik in mijn schoolcarrière (lager onderwijs en middelbaar) me laten testen door het CLB. Ik was alleszins geen “brave” jongen en geraakte veel in de problemen. Mijn punten waren ook niet zo denderend tijdens het middelbaar, wanneer ik echt zelfstandig begon te studeren. Ik kon een dag aan mijn bureau zitten voor een klein toetsje voor de dag nadien. Uiteindelijk deed ik zelf die moeite niet meer, in plaats van het studeren tekende ik mijn bureaublad van mijn bureau vol. Ik haalde altijd genoeg en kreeg continu commentaar dat ze weten dat ik beter kan, “je hebt potentieel, zet u in, doe je best volgend rapportperiode etc.”) maar ik was er toch altijd door en dat was goed genoeg voor me (slecht gedrag ontwikkeld tegenover het studeren). Het CLB mat mijn IQ en zagen dat die normaal was, de laatste keer was deze 117. En dus geen oorzaak voor mijn onderpresteren onder andere. Ik dacht gewoon dat ik niet genoeg gemotiveerd was of lui was gewoon. Ze vroegen verdere testen te doen maar ben daar nooit op ingegaan. Heb dit dan laten testen direct na de blok en blijkt dat ik ADD heb, getoetst met behulp van de WAIS. Je zag het met de strooptaak die erop wees dat ik een tekort aan inhibitie had en dus bepaalde stimuli moeilijk kan onderdrukken. En aan de Bourdon vos testen, waar men zag dat ik het moeilijk heb om mijn aandacht te houden, je zag te grote fluctuaties in de regeltijden die erop wijst dat ik dus moeite heb mijn aandacht te houden. Kreeg hiervoor dan stimulanten voorgeschreven zoals relatine en concerta, met trage afgifte zodat het doorheen de hele dag werkt.

    Ochtend.. of/en andere moment van de dag: Opgejaagd gevoel maar je ziet het niet aan me, ik uit dit niet (vandaag beseft dat ik dit eigenlijk wel veel heb). Niet op men gemak zijn, bepaalde tics hebben zoals mijn benen op en neer of nagelbijten (ervaren dat ik me beter kan concentreren als ik met een ander iets bezig ben). Allemaal dingen die ik veel deed of nog steeds doe, gehaast zijn zoals bij het eten en zo rap mogelijk gedaan willen hebben (vroeger), slechte zithouding/niet deftig op een stoel zitten

    (dit was vroeger wel veel meer maar ook niet continu, met de leeftijd verminderd). Neiging impulsief te zijn, geen verdraagzaamheid, humeurig.. Heb dit dan ook doorheen de dag soms niet alleen in de ochtend. Wat soms me helpt is muziek, krijg een rush van positieve emoties en soms adrenalinerushes die me goed doen voelen.

    Inname van een pil: Heb een opgelucht gevoel, niet meer opgejaagd voelen. Geen gepieker omdat ik me plots goed voel. Kan me dan aanzetten tot studeren en een “beetje” concentreren/focussen, de gedachterushes blijven maar komen op na zoveel tijd tijdens het studeren. Dit gebeurt onbewust. Zonder die pil geraak ik zelf niet bij het beginnen eraan, de drang is groter. Weet wel wat ik zou moeten doen en moet doen zoals studeren maar op het moment lijkt deze ver weg te zijn en grijp ik naar een bezigheid (zelf met schuldgevoel maar dit blijft niet lang).

    Ervaar dit wel minder met die pillen. Ik denk dat ik dit doe als oplossing om me beter te voelen met behulp van film, games, seks, sport. Dit zijn dan dingen die ik wel volhou (vb: fitness, voelde me goed als ik continu zwaarder kon, ging er zo hard op in dat ik uren trainde en zo men schouder blesseerde waardoor ik moest stoppen en dan niet mocht en vooral kon trainen omdat dit niet meer ging vanwege de pijn. Heb weken gesukkeld in de fitness en gaf me alleen een slecht gevoel voelde me depressief. Heb dit dan maar geaccepteerd na een periode dutsen en dan maar gestopt). Eerst onbewust en nu het bewuste besef dat die dingen me continu goed deden voelen en het dan maar bleef verder doen. Film en gamen vragen beperkte focus en gaat gemakkelijk. De studie die me interesseert is op het moment zelf moeilijk en vraagt te veel concentratie/energie. (Seks ervaar ik dan belonend op verschillende vlakken. Orgasme(‘s) verkrijgen bij partner geeft me positieve gevoelens, ik beleef dit zoals het voorval van bij de fitness, hoe hoger ik ga in gewicht hoe beter ik me voel. Iets doen wat me goed doet voelen en waarmee ik goed doe/ben werkt echt belonend). Tijd kan voorbij vliegen als ik die dingen doe, mijn hersenen schreeuwen continu om dat goed gevoel. Wanneer een pil begint in te werken op mijn hersenen ervaar ik een verminderd hongergevoel, verminderde libido (gaat ook niet, ik krijg hem niet recht of zeer moeilijk wanneer ik dit wil. Seks die dagen gebeurt ook niet omdat de zin er niet is terwijl ik een persoon ben met een veel te grote libido. Tenzij het laat op de avond wordt en het helemaal uit mijn lichaam aan het verdwijnen is, maar dan gebeurd de ejaculatie gewoonweg gevoelloos als die komt.., niet om te lachen..), soms droge mond, vermoeide kaken, voel geen vermoeidheid (kan daarom niet slapen, overdag in ieder geval niet en ‘s nacht moeilijk) maar vooral hartkloppingen die zeer vreemd aanvoelen, en extremer aanvoelen tijdens het sporten waar ik dan schrik heb voor men hart.

     Neveneffecten en rebound achteraf:Bij het uitwerken van de pil voel ik me ellendig, slechter dan ik me ooit gevoeld heb zoals ik me soms voel doorheen de dag. Mix van negatieve emoties, opgejaagd voelen, krijg soms “depressieaanvallen”. Eenmaal was dit ernstig (gevoelens zoals, schuld, iets misdaan te hebben, iemand waar ik hard van hield weg was of stierf of liefdesverdriet, mix van al die gevoelens samen in 1 keer naar me toegesmeten, waardoor ik dan die ene keer ongecontroleerd begon te trillen en helemaal koud aanvoelde. Ik werd zot). Ook ben ik 1 keer slecht gekomen op de bus, voelde me extreem agressief iedereen op de bus stak me tegen. Mensen die gewoon zaten te praten irriteerde me al, ik wou ze allemaal weg en beeldde me voor me enkele mensen van de bus te sleuren.. . Mijn pupillen vernauwen ook helemaal maar onlangs opgemerkt.

    Door dit te ervaren krijg ik continu het besef van dat ik moet stoppen met wat ik nu neem. Dat dit ernstig is en zag mezelf als een gevaar voor mezelf en mensen rond me. Toch blijf ik het na een tijd weigeren in te nemen innemen omdat ik geen keus heb omdat ik moet studeren. Het beseffen van dingen heb ik veel.. zoals het besef dat ik mijn toekomst stuk maak vanwege school. Dat ik al tijd verloren ben en ik nu nog nergens sta. Besef dat dit onbewust gebeurt en dit ook zo liever heb op die momenten zelf dat ik me goed kan voelen door andere dingen te doen, dan besef ik achteraf dat dit moet veranderen en vraagt dit enorm veel energie van me om er iets aan te doen het moment zelf. Gewoon het besef dat ik dit continu allemaal besef achteraf en toch niet verder geraak. Besef dat ik mijn studie die me normaal interesseert (enig wat ik wil studeren) niet kan volhouden/verwaarloos omdat ik gewoonweg niks doe ervoor en te veel tijd verlies. Ik kom dan lui over, het altijd gemakkelijk te willen hebben, nonchalant zijn en toch het verwachten te bereiken, dit allemaal beseffen maakt me woedend =10pt(kon nog tijdens het middelbaar maar in het unief is dit onmogelijk, moet sowieso studeren).Want kan me alleen focussen op leuke dingen zoals film =10pt(het gevoel dat ik krijg als ik een leuke serie kan volgen in 1 keer is het best) en nutteloze dingen. Ben gewoonweg verslaafd aan die leuke gevoelens. Die nevenwerkingen motiveerde me extreem om alternatieven te zoeken. Alternatieven die ik continu kan nemen zonder dat het slecht werkt op mijn geest en lichaam. Kan me dan zeer hard verdiepen in zulke zaken. Want dat moet nu gebeuren en zeker “nu” en maak mezelf wijs dat dit ook de oplossing is en goed is om te doen en niet zo maar tijdverlies is. Heb dagen zitten zoeken tot bijna een week aan 1 stuk. =10pt(Bleef gemotiveerd men research zeg maar voortzetten, de motivatie bleef elke keer hoog door  een vraag die me binnenschoot te willen beantwoorden en het niet kunnen loslaten “want ik moet alles weten wat te weten valt” om iets te kunnen doen, heb ik veel, die extreme drang. Maar normaal blijft die interesse in iets bij me voor een dag of maar een paar uur dan heb ik het gehad en sla ik linken op die ik normaal later zou moeten  bekijken, dit gebeurt trouwens nooit.. heb kladnotities vol op men bureaublad met links die ik nog zou moeten openen,  herlezen of verder in verdiepen). Mijn algemene kennis komt niet van school alleen maar grotendeels van zelf dingen op te zoeken en me er dan hard in te verdiepen. Zelf als mijn brein niet mee wou en ik alles oppervlakkig begon te screenen toch kunnen door doen. =10pt(Een hyperfocus voor dagen zeg maar, tijd vliegt dan altijd ontzettend voorbij. Heb dan geen besef van tijd als ik dit heb in iets, irritant).  Feit is dat ik me hierbij ook goed bij voelde, en ja.. de vraag “als me dit zo lukt waarom lukt het me niet op schoolvlak..?” heb ik vaak en begin ik te twijfelen of ik wel echt wil verder studeren en dat wil ik ook dan wel altijd maar het is ontzettend onregelmatig die focus van me.. Uiteindelijk dan ook weer beseffen, “ben hier eigenlijk zoveel dagen mee verloren. Terwijl andere mensen tijdens die dagen bijvoorbeeld gewoon gemakkelijk hebben gestudeerd, zit ik al die dagen een alternatief te zoeken en dingen in te studeren die niet hoeven, om ook te kunnen studeren..” frustreert me. Voelde me hier gewoon goed bij en schoof de prioriteiten langs de kant. 

    Ik heb zogezegd maar 1 doel in men leven en dat is me “nu” goed voelen op het moment zelf. Zoals nu, dit schrijven voelt opgelucht aan en zou dit niet kunnen laten voor straks. Want die behoefte eraan is dan weg en nu het sterkst.. Ik leef mijn leven “nu” en alles wat later komt is “niet nu”, =10pt(mijn vriendin vertelde me dit, dat ze dit ergens las en het in mezelf zag, kon me helemaal daarin plaatsvinden). Maar dan weer beseffen dat de toekomst belangrijker is dan of ik het leuk vindt nu of niet..

    Ik ben ook gevoelig voor negatieve situaties/gebeurtenissen vooral bij men naasten =10pt(vrienden, vriendin, mijn moeder, zelf net ontmoette mensen..) kan dit zeer moeilijk negeren=10pt. Kan gaan over grote drama’s maar zelf de kleintjes waar ik mezelf extreem aan kan frustreren dan, =10pt(het doordenken is de pest). Krijg een slecht gevoel wanneer ik dit hoor en kan me er dus hard op frustreren op allerlei vlakken.. ben intensief bezig met oplossingen te zoeken en denk er te hard over na, misschien zodat ik me ook een stuk beter kan voelen =10pt(is niet helemaal slecht, uit ervaring kom ik dan bij nieuwe mensen zeer positief over omdat ze dit appreciëren, dat ik me er zo in verdiep, en dus helemaal mee ben met hen, vooral de meiskes dan, deed dit onbewust en is wat ik niet altijd wil omdat ze je om de duur niet met gerust laten..). Alleenals ik me kan verdiepen in het gesprek en zogezegd een focus tijdens het gesprek heb, het doordenken stopt dan niet. Heb dit vooral bij mijn vriendin die wel eens een lading drama laat vallen, soms eindigt dit bij ruzies..

    Verdiep me dan bijvoorbeeld in wat niet goed is of slecht is of weg moet.. verdiep me er dus veel te hard in op wat niet goed/nodig is. Maar heb ook veel meer momenten dat ik gewoon oppervlakkig zit te luisteren en gewoon ja knik.., wat soms wel overduidelijk te zien is. Bij opdrachten op school moest ik vroeger altijd alles navragen. Heb dit geschreven terwijl ik eigenlijk weeral moest studeren, voelde me gewoon goed terwijl ik dit kon schrijven, gewoon het verkeerde moment. Een vriend zei het niet op te kroppen want had er uiteindelijk genoeg van wou er niet meer over hebben. Dus schreef ik dit nu op, maarja moest weeral tijdens het studeren.. het is niet slecht dit gedaan te hebben want dan moet ik het niet continu in men gedachten meesleuren, stukje verlossing van het denken. Maar toch, ik gaf me het excuus dat dit belangrijk was en alles wat ik vandaag zou moeten afkrijgen wel zou gedaan krijgen erachter, terwijl dit sowieso niet zal gebeuren/lukken omdat het te veel is of gewoon geen energie en focus meer heb. Alles wat ik wil doen moet persee "nu=10pt".. (Heb dit geschreven ook tijdens de inname van een pil, voel de druk al op men hoofd, ging in overdrive weeral denk ik. Een vermoeiend gevoel in men hoofd die ik al zelf kan krijgen voor ik zelf begin met studeren, want ben bezig met alles of zit te denken over alles, ongecontroleerde gedachterushes, net voor ik moet beginnen en dan komt er niks meer van het studeren).Mijn ADD is fysiologisch controleerbaar, een feit, (te kort aan dopamine 2 in men synapspleten die te veel en daarom ook te zwakke impulsen doorgeven vanwege de receptoren die de kanaaltjes te rap open en dicht laten gaan zodat er zelf geen kans ontstaat dat het hormoon Dp2 (die vooral de functie een bevredigend/belonend gevoel te geven heeft) in de juiste hoeveelheden doorkomt, daarmee de extreme gedachterushes en het mentaal vermoeid zijn op sommige momenten gewoon omdat je hersenen in overdrive zitten. Een stimulus zoals relatine, concerta,.. of de hard drugs die we kennen zoals speed, MDMA, cocaïne,.. hebben allemaal dezelfde werking namelijk dat ze die receptoren blokkeren in de synapsen zodat er meer dan genoeg Dp2 in 1 keer door kan. Daarom ook het goede gevoel en de abnormale focus die je erbij ervaart.. ik neem infeite legale hard drugs die ze medicatie noemen.. lekker gezond. Speed zou in “theorie” (zelf nog nooit geprobeerd), niet hetzelfde effect hebben als bij mensen met normaal functionerende receptoren in de hersenen. Het zou mijn hoofd kalmeren zoals relatine of concerta bijvoorbeeld, dit is ernstig dat mensen dit allemaal geschreven krijgen. Ik was al tegen “hard”drugs, zeg maar synthetisch drugs maar door dit verplicht te pakken en continu alles opnieuw te ondervinden heb ik er nog een echte afkeer bij gekregen. Want je weet nooit wat er inzit of hoe/waar het gemaakt wordt.. Ik zocht een alternatief en natuurlijke middel die ik uiteindelijk gevonden heb en maar net iedereen zijn aandacht te pakken heeft en eigenlijk al zolang voor ons neus lag..), maar ik besef ook dat het vooral ook een zee vol foute gedragsgewoontes met zich mee creëert doorheen u leven. Dus eigenlijk kun je de schuld alleen maar onrechtstreeks steken op ADD/ADHD. (In mijn mening bestaan er alleen mensen met ADD en mensen met ADD die nog wat actiever zijn. Ik heb ADD maar kan me ook vinden in de plaats van ADHD'ers vooral vroeger als kind, ze schrijven zware stimulanten toe aan kinderen vandaag de dag die gewoon kind zijn met ADD maar eigenlijk gewoon kinderlijk actief zijn en plus hun ADD die dit een beetje versterkt en een stuk foute gedragingen aanleert. Voor wat die pillen zijn raad ik het af, zo’n wondermiddel is het niet).

    En doe je dit helemaal zelf, het is niet ADD/ADHD die je nu verplicht foute dingen te doen maar door obstakels je geleerd heeft dit te doen. Een biologisch probleem/afwijking (in de hersenen) heeft invloed op ons zijn als persoon (psychologisch) die hormonen maken ons gedrag. 

    Geest en lichaam zijn verbonden. We ervaren voor een stuk het bewuste van onze eigen geest maar niet het onbewuste. Net hetzelfde bij het lichaam.

    Maar ik wijk hier af naar de filosofische kant.., mijn excuses. Hopelijk kunnen andere mensen zich hierin vinden en heeft dit nut gehad. Ik ga gewoon zelf een psycholoog raadplegen om begeleiding en al die gedragingen proberen af te leren. Zelf met al het besef van de wereld kun je jezelf niet corrigeren, alleszins moeilijk. (Wist je dat psychologen ook bij psychologen gaan ;), misschien wel maar waarschijnlijk is het u nooit doorgedrongen).

    Post is bewerkt op mei 30, 2015, 11:35 p.m. door anoniem01

  • anoniem01

    Hopelijk leest het vlot en duidelijk met die haakjes, heb dit in 1 keer doorgeschreven.

  • anoniem02

    Zoals jij je studeren beschrijft is precies wat ik ook heb, ik kan helemaal gek worden van mijzelf wanneer ik probeer te studeren of te leren voor iets, vaal al helemaal wanneer ik weet dat ik te laat ben begonnen vergeleken met de rest, ik gooi het gevoel dan op het idee dat ik erg competitief kan zijn en hun dan weer wil inhalen, dit doe ik met een hele hoop drukte in mijn hoofd, alsof ik 10 koffie op heb. Ik ervaar studeren vaak als een ongelooflijk onhandig iets, omdat ik het niet aan mijzelf wil wijten dat ik slecht ben in studeren maar dat studeren gewoon niet optimaal is, doordat ik het niet kan. Wanneer ik mezelf zo voor de gek hou kan ik het nog wel wat langer vol houden, maar ik probeer er niet te veel in te geloven voordat straks onbewust een antwoord geef op iemands studievoortgang of manier van studeren. Dan lijk ik ineens heel overmoedig, waarbij het lijkt dat ik mezelf te veel zorgen maak over kleine kote dingetjes die ik niet snel kan vatten terwijl de rest daar totaal geen moeite mee heeft. Maar andere onderwerpen die ik wel snel vat zoals een grip of een beschrijving van een groter geheel, tot aan het groter geheel. vat ik wel. Van sommige filosofische onderwerpen of begrippen heb ik een automatische antwoorden-dispenser, wanneer iemand een hele casus of situatie probeert te schetsen om een probleem te beschrijven zodat hij zelf nog aan het uitzoeken is wat het antwoord nou zou kunnen zijn, dan heb ik het antwoord al gegeven voordat hij klaar is met zijn uitleg. Ik denk dat het komt omdat wij ADD'ers nogal goed zijn in intuitief gedrag toetsen.

    Nu studeer jij psychologie, wat echt iets heel anders is dan wat ik doe, informatica. Ik onderzoek vaak dingen, op een heel standaard-weg achtige aanpak wat me compleet gek kan maken, en dat gekke gevoel beschijf jij perfect, omdat je weet wat je moet doen maar je er gewoon niet toe kan zetten om het te doen, ga jij net zoals ik afleiding zoeken in verschillende dingen die ook totaal niks te maken hebben met het originele plan. Wacht ik zeg het bijna goed, ze hebben degelijk wel wat te maken met het orignele plan want ze zijn afkomstig uit het orginele plan, zie het als een zijweg die je uitloopt en uiteinlijk 100km blijkt te zijn terwijl de orignele weg maar 10km was, wat echt al goed genoeg was. Maar ik kan daar niet tegen. om die weg van 10km af te lopen moet mezelf constant prikken met een bepaalde plezierige druk of pijn. Dit doe ik door in mijn handen te wrijven, aan mijn gezich te zitten, of tussen mijn tenen te wrijven. Puur om het gevoel van een druk te creeren die het mogelijk maakt me minder snel te laten afleiden en niet die zijweg te belopen.

    Veel van de dingen die ik leer, leer ik 100% in, ik moet het kunnen beraden zonder veel na te denken, ik moet het gewoon weten. Anders is niet mogelijk. Zou je iets aan mij iets vragen over wat ik heb gelezen maar niet heb begrepen (was persoon A in een bepaalde vorm aanwezig bij persoon B ?), dan kan ik je geen antwoord geven, omdat die woorden niet terugkomen in de tekst. Zou je me dan vragen wat ik had gelezen, dan geef ik een opsomming waardoor iedereen denkt dat ik die tekst 100 keer heb gerepeteerd. Dus dan ga ik bij mezelf na of ik die tekst kan omtoveren tot bruikbare begrippen, dit allenmaal in mijn hoofd, dan no-way. ik kan niet nadenken over een lang onderwerp zonder dat ik abrubt word meegesleept naar een andere gedachte. ALS HET GEEN AANSLUITING HEEFT OP MIJN GEVOEL.

    Ik ben ook zo slecht in sport, dat is bijna dramatisch, ik kan geen bal vangen, laat staan gooien. Maar als er dan plots een actie van essentiele aard (in mijn geval, SPLIT SECOND, kijk bal, kijk gat, gooi) wow geweldig mooi, ik voel de drang en ik gooi hoogst waarschijnlijk raak. Als je aan me zou vragen of ik even deze prop in die prullenbak wil gooien, dan is het na 10x nog niet gelukt, alsof ik met mijn niet dominante hand gooi.

    Nu ik me realiseer dat dit een heel lang verhaal kan worden stop ik maar, een toevoeging daar aan is het beste te omschrijven als, ik zou nog wel 100 metaforen kunnen schrijven die mijn gevoel schetsen in deze wereld, door voorbeelden te geven zoals ik dat net al heb gedaan, dat ik slecht in sport ben bijvoorbeeld.

    Groet,